Gelukkig zijn er vakantiehuisjes

Gelukkig zijn er vakantiehuisjes

Twee weken geleden was het begrip ‘noodwoning’ weer even in de lucht. De dag erna reed ik door Nijmegen en viel mijn oog op een wijkje met laagbouwwoningen, duidelijk, net na-oorlogse noodwoningen. De percelen zien er goed uit. 70 jaar na dato zijn ze bijzonder in trek. Ze gaan van de hand voor prijzen ver boven de anderhalve ton. Behalve na de tweede wereldoorlog verrezen er noodwoningen om mensen die door de watersnoodramp van 1953 alles waren kwijtgeraakt een nieuwe start te geven. Of voor voormalig rijksgenoten uit Indonesië die in de jaren ‘50 naar ons land uitweken. De meeste locaties hebben de tand van de tijd niet doorstaan, andere zijn ge-upgraded tot vakantieparken of maken deel uit van een zelfs aantrekkelijk straatbeeld, vooral de prefab-modellen uit Scandinavië.

 

Een bemoedigende ontwikkeling

Met Platform 31 en de beweging “Weer Thuis” is de woningnood voor mensen met een inkomen rond het minimum gelukkig weer op de agenda terecht gekomen. In enkele steden zijn er afspraken over het beschikbaar komen van woonruimte voor kwetsbare groepen. Een bemoedigende ontwikkeling. Er wordt veel verwacht van een forse investering in wat wordt genoemd het midden-huur segment. Woningen in de vrije sector met huren tot ver boven 700 euro per maand, vaak nog zonder servicekosten. De doorstroming zou dan vanuit het sociale huursegment als vanzelf op gang komen. Waarschijnlijk niet zonder draconische financiële prikkels. Bovendien gaat het nog vele jaren duren voor er iets van perspectief komt voor de meest kwetsbaren.

 

Geen ‘recreatiebeleving’

Nog steeds zijn er op korte termijn – eigen vandaag – tienduizend woningen nodig, compact, laaggeprijsd. Voor alleenstaanden, voor kleine gezinnen. In elk geval voor de vele duizenden die nu nog in ‘objecten van leegstandsbeheer’ wonen, in de maatschappelijke opvangcentra of op kamers en etages van slechte kwaliteit in een onveilige omgeving. Of op een vakantiepark, zoals op de Veluwe. De ‘recreatiebeleving’ moet weer terugkeren, de parken verdienen een face-lift. Van de (voor zover bekend) negenduizend bewoners in die regio is ruim een kwart uiterst kwetsbaar, een ander bestaat uit gescheiden mensen, die geen eigen woning meer kunnen betalen. In heel ons land gaat het om een veelvoud. Zij ‘beleven’ geen ‘recreatie’. Voorlopig zijn ze er nog: de vakantiehuisjes!

zie ook: https://wordpress.com/post/cornelvader.wordpress.com/1054

IMG_4916

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Woningnood vraagt om Noodwoningen

Stel: je bent 22, je hebt geen studiefinanciering en je moeder kan niet bijspringen. Je baantje levert weinig op. Dan is er voor jou als starter op de woningmarkt geen plaats.

Stel: je relatie loopt al maanden slecht en een in een ruzie volgt een handgemeen. De burgemeester verordonneert je om weg te gaan. Na een maand bij een familielid houdt het op. Voor jou geen ander appartement. Zeker geen klein. Zeker geen goedkoop exemplaar.

Stel: de huurtoeslag stopt, je woning werd net iets te duur of je ging een periodiek omhoog. Na een paar maanden moet je weg. Geen alternatief.

Ze worden economisch daklozen genoemd. Mensen die om louter financiële redenen geen dak boven het hoofd hebben. Deze dagen in het nieuws, want er zijn er, ondanks de economische voorspoed, steeds meer. Het Leger des Heils ziet hun aanmeldingen toenemen, vergeleken bij vorig jaar wel tot een derde van alle aanmeldingen bij de nachtopvang.

‘Voldoende zelfredzaam’, zo kwalificeren de grote steden deze groep. Immers er is geen verslaving, geen justitieachtergrond, geen ernstige psychiatrische problematiek. De redenering is, dat mensen dan in principe in staat zijn zelf in hun onderkomen te voorzien. Uiteindelijk lukt dat ook: in het ‘leegstandsbeheer’ (kraakwoning) of een vakantiepark. In de randstad komt zo’ 70% van iedereen die zich meldt bij het gemeentelijk loket goor een plaats in een opvangcentrum om die reden (‘voldoende zelfredzaam’) niet in aanmerking. Economisch daklozen en arbeidsmigranten.

Hier en daar zijn er alternatieven: een paar appartementen die gereserveerd worden voor noodgevallen, verspreid over de gemeente een paar woningen. Goede voorbeelden, maar niet genoeg. Totaal niet genoeg. Nederland kende eerder tijden van woningnood. Nu is het weer zover. Van een woonproject op de tekentafel tot oplevering kost zeven jaar in ons land. Duizenden kunnen daar niet op wachten.

Het is tijd voor een noodwoningenplan. Zodat er doorstroming komt uit de opvangcentra, zodat er plek is voor jongvolwassen starters. Zodat mensen die financieel klem zitten toch ergens terecht kunnen. Woningnood vraagt om noodwoningen.

https://www.telegraaf.nl/nieuws/2724038/economische-dakloze-rukt-op

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

(beter leesbaar) Hulpverlener of vriend?

“Toen de kinderen nog klein waren, was het ingewikkelder geweest.”

In de lichte ruime huiskamer van een mooie twee onder één kap woning

vertelt Thea van haar ervaring met ‘multiproblem-gezinnen’.

Niet als gezinscoach, maar gewoon, als moeder in een ‘normaal’ gezin.

‘Een gezin, dat vele jaren elke dag moeilijkheden heeft, met schulden,

administratie, inkomen, een bedreigende ex-man, een vriend,

die zelf ook het nodige te verstouwen heeft, kinderen met leerproblemen,

geen ouders die even iets extra’s doen of een oogje in het zeil houden,

zo’n gezin voelt de uitzichtloosheid van zijn bestaan dagelijks.’

Thea kent mensen die zich – ook als de eigen kinderen nog jong zijn –

toch kans zien om het zo te organiseren dat zij de gezinnen in moeilijkheden

een ‘normale gezinservaring’ geven. Wij zijn dit pas gaan doen toen de

jongens al op de middelbare school zaten. Ook toen was het niet altijd makkelijk.

Je hebt te maken met verschillende manieren van leven.

Toch is het leerzaam geweest, ook voor onze kinderen.

‘Samen de maaltijd voorbereiden, zo gewoon mogelijk, op een weekendmiddag er even op uit,

niet perse naar een attractiepark of een dierentuin, maar naar het bos of de speeltuin.

Op een avond een film kijken of een voetbalwedstrijd. Gewone dingen.

Je ontkomt er niet aan, soms doe je iets extra’s, iets bijzonders,

in de stad iets drinken met wat lekkers. Vergeet niet, wat de meesten van ons

normaal vinden is voor gezinnen die niets hebben of altijd onder stress leven

sowieso al bijzonder.’

Als we als hulpverleners de enige ‘vrienden’ zijn van onze cliënten/deelnemers,

en zo worden we vaak ervaren – als vrienden – dan organiseren we onze

professionele betrokkenheid toch nog niet goed genoeg.

Het voorbeeld van het steungezin, zoals hiervoor is maar één van de vele

mogelijkheden om je in te zetten. Nooit eenvoudig, wel heel erg belangrijk.

Herstel van gewoon leven kost veel tijd en aandacht.

De uitzichtloosheid duurde ook lang.

Voorbeelden te over: hoe zou iemand die een jaar in de gevangenis heeft

gezeten ooit weer mee kunnen doen, nu die echt iedereen kwijt is geraakt –

als er geen mensen zijn die in plaats van een middag of een hele avond

binge-watching contact met hem zoeken? Hoe leren jonge jongens en

meiden in een wijk met weinig goede vooruitzichten samen te werken

en leiding te nemen in een Leger des Heils scouting club, als er geen

volwassen voorbeelden zijn die ze kunnen navolgen?

De 6500 professionals zijn keihard nodig, maar ze kunnen het niet alleen.

Vrijwilligers en ervaringsdeskundigen maken echt het verschil.

Wat de meesten zo gewoon vinden, is voor hen iets speciaals!

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

“Met elkaar of naast elkaar?”

ridderhofVandaag opende Koning Willem-Alexander het nieuwe werkjaar van het parlement in de Ridderzaal in Den Haag met het uitspreken van de Troonrede. “Het bemoedigende is de optimistische toon waarmee we het nieuwe parlementaire jaar ingaan. Nederland is een sterk land, maar de regering wil het nog sterker maken.

 

Als Leger des Heils kijken we vooral naar de effecten voor de meest kwetsbare mensen in ons land, met handenvol problemen tegelijkertijd, waaronder vaak schulden, dakloosheid, een verstandelijke beperking en/of een psychiatrische stoornis. Het aantal mensen met schulden neemt toe, verward gedrag ook. En steeds meer jongeren zwerven op straat. Het is sterk en hard nodig om daarin te investeren. Het kabinet doet dat ook, door te in te zetten op lokale samenwerking tussen gemeenten en maatschappelijke organisaties.

 

Terecht merkte de Koning op, dat er teveel mensen met een arbeidsbeperking aan de kant staan. Ook daar moeten we samen de schouders onder zetten om elkaar te versterken: overheden, bedrijven, (zorg)instellingen en vooral ook de betrokkene zelf.

 

Naast deze optimistische toon, is er toch ook een punt van zorg: er is een groot tekort aan goedkope huisvesting van maximaal € 400 per maand. Een hogere huurprijs is voor velen simpelweg niet haalbaar. Er worden 75.000 woningen gebouwd, aldus de Koning, met huurprijzen variërend van € 700-€1000. Dat is goed, maar daarnaast zijn er per direct 10.000 woningen nodig tot de genoemde maximale huur van €400. Voor mij een reden tot zorg dat mensen die gestrand zijn, geen aansluiting kunnen vinden bij de samenleving. Om mee te kunnen doen in de samenleving is een dak boven je hoofd, werk en inkomen, een sociaal netwerk en als het nodig is iemand die zich met je bemoeit van levensbelang.

 

De Koning zei vandaag letterlijk: “Leven wij wel genoeg met elkaar in plaats van naast elkaar?”. Wij roepen op om naar elkaar om te zien, want ieder mens in de samenleving telt.”

 

envoy drs. Cornel Vader,

Voorzitter stichtingsdirectie

Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg

Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Drie kinderen, dus vier kamers

“Vorige week ging een vrouw hier weg. Ze was hier meer dan twee jaar geweest.” Groepswerker Erna werkt al achttien jaar bij het Leger des Heils, maar zo stroef als de doorstroming uit de opvang in de grote havenstad nu loopt heeft ze nog nooit meegemaakt. “Vier kinderen met hun moeder op een kleine kamer, zonder eigen baas te kunnen zijn. Dat moet niet te lang duren, misschien een paar weken of hooguit een paar maanden. Ze was al lang weer klaar om zelfstandig te gaan wonen. Haar administratie was op orde, de uitkering geregeld. Ze was veel weerbaarder geworden.”

Een sociale huurwoning komt maar sporadisch beschikbaar. Met drie kinderen is minimaal een vierkamerwoning verplicht. Af en toe komt er een driekamerwoning voor doorstroming vrij en met een of twee kinderen mag die bewoond worden, niet met drie.

Bijkomend probleem: dakloosheid vormt op zichzelf geen grond voor een urgentieverklaring. Na twee jaar werken aan de problematiek van de vrouw, verwarring, omvangrijke schulden, opvoedingsvaardigheden, relaties, verslaving – blijft het gebrek aan eigen woonruimte over. Ergo: geen urgentie, geen woning.

Erna: “Ze is natuurlijk zelf gaan zoeken, wat zou ik doen in zo’n situatie? Maar waar ze nu is gaan wonen, daar hebben we onze twijfels over.” Manager Johanna vult aan: “De maatschappelijke opvang lost nu een deel van het nijpende huizentekort in de stad op. Het gemiddelde verblijf hier loopt steeds verder op. Mensen stromen wel weer uit, zoals dat heet, maar niet naar een goed huis, maar omdat ze hier gewoon klaar zijn om de draad op te pakken.”

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

Eenmaal in de WLZ, is dat voor altijd?

Eenmaal in de WLZ, is dat voor altijd?

Er is een wet in de maak voor mensen die in principe voor altijd toezicht, ondersteuning en zorg nodig hebben, de hele dag door. De Wet Langdurige Zorg.

Eenmaal in de WLZ is voor altijd in de WLZ. Is dat verstandig?

Soms is het overduidelijk dat de nieuwe wet van toepassing is: dementerende ouderen, die niet meer in staat zijn om zelfstandig te blijven; mensen met een ernstige lichamelijke of psychische beperking, die evenmin zelfstandig kunnen wonen. Maar biedt de wet uitkomst als mensen om welke reden dan ook niet langer zelfredzaam zijn en niet zelfstandig kunnen leven? Niet door dementie, een ernstige verstandelijke of lichamelijke beperking? Maar door een leven op straat of door gebruik van middelen waardoor een deel van de verstandelijke vermogens zijn kwijtgeraakt? Zoals de toekomstige wet er nu uitziet is komen zij niet in aanmerking voor langdurige zorg.

Een deel van de bewoners in het beschermd wonen van het Leger des Heils kan, soms na jaren van ondersteuning weer op weg naar een meer zelfstandig bestaan, meestal met stevige begeleiding, vaak meerdere keren per week. Na een periode dus van zeer langdurige zorg. Een grote groep is daartoe helaas niet in staat.

Maar de overheid is huiverig voor de toelating tot de WLZ en vanuit kostenoverwegingen is dat begrijpelijk. ‘Voor altijd’ heeft daarnaast de associatie van ‘afgeschreven’. Maar ‘langdurig’ hoeft niet perse voor altijd te zijn, zo wijst de praktijk uit. Een beoordeling na drie of vijf jaar houdt de toekomst open. Dan is de noodzakelijke ondersteuning nog steeds langdurig. Maar niet voor altijd.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Niet meer beschermd. Wat dan?

Niet meer beschermd, wat dan?

Het was gebeurd toen niemand van de begeleiding het door had. De interviewster van de regionale omroep was met haar microfoon op het gretige aanbod van Theo ingegaan. “Ze hadden veel eerder moeten ingrijpen hier”, zei hij. “Ze konden hier niet wonen. Nu is het rustig.” Hij verzekerde de reporter dat hijzelf in de twee jaar dat hij er nu woonde nooit iets had gedaan dat omwonenden ongerust had gemaakt. Dat was met degenen die nu weg moesten wel anders geweest.

Van tijd tot tijd komen ze elkaar tegen, niet in de gunstige zin: bewoners van beschermd wonen en omwonenden. Soms komt er politie aan te pas of zijn er klachten. Dat een burgemeester beslist dat er een paar bewoners weg moeten is niet gebruikelijk. Misschien wel onvermijdelijk. Zelfs in intensief beschermd wonen kan het gebeuren, dat de bewoners de structuur van het min of meer met elkaar wonen in een groot huis als een te grote opgave ervaren. De verpleegkundige bemoeit zich met hen, de gedragsdeskundige heeft een onderbouwde mening over het zorgplan, de begeleiding treft vrijwel altijd de juiste toon in de zorg maar houdt ook toezicht. Het onvermogen om van de middelen af te blijven en de aanhoudende hitte zorgen voor een cocktail met ongewisse uitkomst: hier weg moeten …… maar waarheen?

Met de 21 anderen gaat het gelukkig beter. Sommigen zijn er al zes jaar, anderen net een paar maanden. Twee vrouwen zien met zekere regelmaat hun kinderen weer, hun liefste wens: binnenkort weer voor hen mogen zorgen. Een lange bleek uitziende broodmagere man vertelt met zachte stem dat hij nog dagelijks terugdenkt aan de nachten waarin hij in een piramide sliep. Hij kijkt vaak en veel TV programma’s die over de oudheid gaan, zo laat hij weten. Een paar keer per week zet hij zich ertoe aan om mee te gaan naar het workcenter. Een vrolijke kerel van onduidelijke leeftijd vertelt aan iedereen dat hij inmiddels de alcohol vaarwel heeft gezegd, dat dat voor hem de enige manier is om nog wat van zijn leven te kunnen maken. De vraag blijft na deze week wel: degenen die weggestuurd zijn: Niet meer beschermd, wat dan?  

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen